Er is hard voor ons geklapt, maar bij het kleinschalig wonen
is haast niemand die het snapt.
Want geen parners, kinderen en vrienden zijn te zien.
En de bewoners vragen constant:
“Weet jij waar zezijn misschien?”

Dan vertel je van het virus, in 1 uur wel 20 keer.
Maar na enkele minuten weten de mensen het niet meer.
Mensen worden heel onrustig, raken soms tataal van slag.
Ze begrijpen er geen snarts van, dat bezoek niet komen mag.

En jij zelf moet je afstand houden, maar hoe moet dat aan het bed?
Bij het wassen ,eten en het brengen naar toilet.?
Je mag ook geen knuffel geven, hoewel je dat soms vergeet.
Of misschien dat je uit liefde bewust die regel overtreedt

Je mist hulp van vrijwilligers die altijd aanwezig zijn
En allle bewoners bezig houden en die afleiding is fijn.
Want het geeft je even ruimte je hebt even je handen vrij.
om te doen watmaar blijft liggen want dat hoort er ook nog bij.

De familie is verdrietig, de verpleging horendol,
de bewoners zijn onrustig, niet loopt volgens protocol.
Het zijn rare tijden en het is nog lang niet klaar.
Maar we gaan het zeker redden en dat doen we met en voor elkaar!